Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Τρανή φαμπλιά.

          Τ' αντρόϊνου έχ'ει απουχτήσ' πουλλά πιδιά κι πήρι ν' απόφασ' να παέν στου Γιατρό να χαλέψν' καμμιά ουρμήνια γιά να σταματήσν  τν παραγουγή! Φτάν στου Ιατρείου χ'πούν τ' θύρα,τς ανοίγν'  ρουκώνουντι στου ιξαταστήριου κι λέν του πρόβλημα στουν Γιατρό! Κι λέει ου Γιατρός στουν άντρα:
         -Καλά ρα όταν έρχιτι η ώρα δεν έχ'εις του νούς να τραβ'χτείς ;;
         -Δε θάσι καλά να τραβ'χτώ; Τι λές Γιατρέ; Ιγώ ικείν' ν' ώρα χάνουμι,θουλώνου, πιτώ στα ουράνια!!!
          Γυρίζ' στ' γναίκα τότι ου γιατρός κι τ' λέει:
         -Κι σύ καλή μ' μόλις τουν γλέπς να θουλών' τα μάτια τ' γιατί δεν τουν αμπώχντς να βγεί;
         -Άχ!! Γιατρέ ικείν'ν' ώρα που θουλών τα θ'κάτ, ιγώ δεν γλέπου καντίπουτα γιατί τα θ'κάμ' είνι ντιπ κλειστά!

                                                                                                           Ο Ζαλοβίτης.

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

Η συνάντησ'!

    Ου Σιώμους τς Σύρμους έχ'ει να ειδουθεί καμμιά δικαριά μέρις μι τουν χουριανό τ' τουν Τσίμου τς Μυγδάλους! Κι μιά χαραή συναντιούντι στου καφινείου!
    - Σιώμους: Πού είσι ρα κάψου Τσίμου;
    - Τσίμους: Εέέ που να είμι ρα Σκουντέ!
    - Σιώμους: Τι φκιάντς;
    - Τσίμους: Τι να φκιάσου! Φκιάνου κι αρμάζου!
Ν' τυφλαμάρα μ' ν' κακιά φκιάνου!
    - Σιώμους: Είσι "Μπούρας" όπους μουλουγούν;
    - Τσίμους: Είμι ρά Σιώμου!
    - Σιώμους: Κι "Πουτσούλας";
    - Τσίμους: Κι "Πουτσούλας"είμι ρα Σιώμου!
    - Σιώμους: Πώς πουρέβς;
    - Τσίμους: Πώς να πουρέψου!
    - Σιώμους: Πως πάει ρα;
    - Τσίμους: Πώς να πάει ρα!
    - Σιώμους: Τι λέει ρα;
    - Τσίμους: Τι να πεί ρα! Ισύ;
    - Σιώμους: Κι γώ ρα τα ίδια!
    - Τσίμους:  Άϊντι γειά!
    - Σιώμους: Γειά!!!
                                                         Ο Ζαλοβίτης.

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

Ρούκ- Ζούκ.

       Πρίν απού καμμιά δικαριά χρόνια πήγαν (Ψέματα) στου Ρούκ- Ζούκ στ' Μηλιαρέσ'  γιά να παίξν πέντι παίχτις απού ένα χουριό απ' του Γριβινό! Του πιχνίδ' παίζουνταν μι δυό ουμάδις μι πέντι νουματαίοι η κάθι ουμάδα. Πρώτα έπιζι η μιά ουμάδα κι ύστιρα η άλλ'. Η Μηλιαρέσ' έδειχνι στουν αρχηγό μιά λέξ΄ κι έπριπι να ν' ιξηγήσ' στουν αμέσους ιπόμινου, ου οποίους μέχρι ικείν ν' ώρα φουρούσι ακουστικά γιά να μην ακούσ'  όπους κι οι άλλ΄γιά να μην ακούσν τν πιριγραφή απ' τουν προυηγούμινου. Φτάν στου τιλικό κι ήταν ηαράδα να παίξν οι Γριβινιώτις! Δείχν η Μηλιαρέσ' τ' λέξ' ΛΥΚΟΥΣ στουν αρχηγό.
    - Πανέφκουλου γιά μας,τώρα θα δείτι λέει ου Αρχηγός! Χπάει τουν ώμου τ' δεύτιρου, γυρνάει ικείνους κι τουν λέει:!
    -ΒΑΡΙΣΙ ΖΛΑΠ!
    -ΛΥΚΟΥΣ ! Λέει ένα κι ένα ου δεύτιρους.
     Γυρνάει ου δεύτιρους κι χπάει στουν ώμου τουν τρίτου κι τουν λέει.
    -ΠΩΣ ΛΕΜΙ Τ' ΓΝΑΙΚΑ Τ' ΒΑΣΙΛ' ΤΣ ΘΟΥΜΑΗΣ ΣΤΟΥ ΧΟΥΡΙΟ;
    -ΑΛΥΚ(Ι)ΣΑ! Λέει ου τρίτους!
    -Ο'ΧΙ ΣΙ ΘΗΛ'ΚΟ, ΣΙ ΣΙΡΚΟ ΠΕΤΟΥ!
    -ΛΥΚΟΥΣ! Λέει πάλι ου τρίτους κι γυρνάει κι χπάει τουν τέταρτου στουν ώμου κι τηράει να τουν ιξηγήσ'.
    -ΓΚΑΒΟΣ!
    -ΛΥΚΟΥΣ ! Απαντάει ου τέταρτους, κι χπάει τουν πέμπτου να γυρίσ' γιά να τουν πεί τ΄λέξ'. Γυρνάει ου Πέμπτους  κι τουν λέει ου Τέταρτους.
    - ΝΤΟΥ ΡΑ!!
    - ΛΥΚΟΥΣ! Απαντάει ένα κι ένα ου πέμπτους!


                                                                                              Ο Ζαλοβίτης

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

Ου Χουρτάτους!

      Ειρηνοδικείο Κοζάνης 1952.
      Η Γριβινιώτσα έχ'ει μηνύσ' τουν άντρα τς επειδή τ' ρίχν' συχνά πυκνά δαρμό!
     -Είνι Κακουρίζκους κι Τιμπέλτς κύρ πρόϊδρι! Απ' τ' χαραή κουσιέβ στα καφινεία, του μισμέρ έρχιτι γιά φαΐ κι ύστιρα γριντώνιτι μέχρι του βράδ'! Δε τουν λείπιτι τίπουτα, όλα τάχου χαζίρκα σν ώρα τα! Όλου κάτ' τουν φταίει κι βρίσκ'ει ιτία να μι τσακίζ' τα κατίνια. Δεν έχ'ει πιράσ' μέρα που  να μήν έχ' σ'κώσ' του χέρ' κι του δικανίκ'ι κι να μη τ' έχ'ει κουπανήσ' απανουτιόμ! Μι χόρτασι δαρμό τόσα χρόνια! Μ' άργασι του τουμάρ κι μι γιόμσι ζούνις ζ' πλάτ' μι του δικανίκ'ι! Θα μι πιθάν', τι τραβώ τόσα χρόνια μόγγι ιγώ ξέρου! Δεν αντέχου άλλου! Μιτάνοιουσα πικρά που τουν παντρέφκα!
    -Υπομονή κυρία μου, άντρας σας είναι! Λέει ου πρόϊδρους!
    -Πάντους απού @νί κι απού  @ώλου τουν έχου χουρτάτου, του δικανίκ'ι γιατί του σκών';;;;;
                                                                     
                                                                                                               Ο Ζαλοβίτης

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

Οι Γιατροί δε ξέρν' καντίπουτα!

    Αγαπημένου αντρόϊνου ήταν ου Βασίλτς μι τν Μέλπου! Πιδιά δεν είχαν κι όλ' ν' αγάπη ν' έδουνι ου ένας στουν άλλουν! Ου Βασίλτς πάεινι στου καφινείου κι κάθουνταν ως αργά μι τν παρέα τ' ικεί! Η Μέλπου τουν καρτιρούσι κάθι βράδ' μι αγουνία  γιά να αγκαλιαστούν ύστιρα στου κριββάτ όλ' τ' νύχτα!
   Ένα βράδ' όμους ου Βασίλτς γύρτσει αρχήτιρα στου σπίτ'! Η Μέλπου παραξινέφκει κι ανησύχσει κιόλας κι τουν ρώτσει:
  -Τι έπαθις ρα Βασίλ' κι γύρτσεις τόσου αγλήγουρα; Γιατί δε κρέντς; Έχ'εις τίπουτα πουνίδια; Σαν να γκουχάς λίγου μι φαίνιτι!
  -Να, μα Μέλπου! Πήγα στουν Γιατρό γιατί μι πόνισι ου λιμός κι γκουχούσα πουλύ  τώρα του δειλνό κι μ' είπι να κόψου ν' τσιγάρα! Να ν' πιτάξου σιαπέρα μ' είπι γιά να σταματήσου να γκουχώ!
  -Έμ! Καλά σ' είπι ρα Βασίλ'! Να του κόψς, δλειά είνι αυτή, όλ' ν' ώρα πάφα -πούφα τι να σι κάμ κι η γκούσια; Κάτ ξέρν κι οι γιατροί!
   Ν' έκουψι ν' τσιγάρα ου Βασίλτς κι σταμάτσι κι ου βήχας! Στιναχουριούνταν όμους που δε μπουρούσι να τραβήξ' τσιγάρου κι του γύρτσει στου πιουτό! Δε πέρασι πουλύς κιρός κι ένα βράδ' γύρτσει πάλι αρχήτιρα στου σπίτ διπλουμένους κι στιναχουρημένους! Παραξινέφκει κι ανησύχσει πάλι η Μέλπου κι τουν ρουτάει:
   -Τι έπαθις πάλι ρα Βασίλ κι είσι διπλουμένους; Έχ'εις τίπουτα πουνίδια πάλι; Μήπους σ' έπιασι σφαϊό; Πέμι, γιατί δε μι λές;
   -Να μα Μέλπου, μι πόνισι λίγου του στουμάχ'ι, πήγα στου γιατρό κι μ' είπι να κόψου του πιοτό!
   -Μμ! Καλά σ' είπι ρα Βασίλ'! Κάθι βράδ' στ' ταβέρνα μέχρι αργά πίντι πουλύ. Στουμάχ'ι είνι κι αυτό,πόσο θ' αντέξ'; Να του κόψς γιά να γιερέψς! Κάτ' ξέρν παραπάν οι γιατροί!
   Τι να κάμ' κι ου Βασίλτς, τόκουψι κι του πιουτό. Πέρασι πάλι λίγους κιρός κι ένα βράδ' γύρτσει πάλι νουρίς ου Βασίλτς στου σπίτ! Αυτή τ' φουρά είχι του κιουφάλ κατιβαζμένου κι ήταν Μούτους, δεν κρένουνταν ντίπ!
  -Τι Βάσανου έχ'εις πάλι ρα Βασίλ', γιατί δεν απουλουιέσι; Γιατί δε μι λές ρα,; Θα μι σκάισς!
  Μι τα πουλλά λέει ου Βασίλτς:
  -Να μα Μέλπου, είχα κάτ' αντράλις ιπρουχτέ κι πήγα στου Γιατρό! Μ' ιξέτασι κι μ' είπι να κόψου κι τ' άλλου!
  -Ποιό άλλου πάλι ρα Βασίλ';
  -Να μα, αυτή τ' δλειά που φκιάνουμι τα μισμέρια στου κριββάτ'! Αυτό μα που γκανταλιούμιστι γκόλιαβ'οι, ξέρτς ισύ!
  -Ντέ ρα τώρααα!!! Τήρα τη δλειά σ' ισύ! Ισύ νουμίζς όλα τα ξέρν οι γιατροί! Ν'τυφλαμάρα τς ν' κακιά ξέρν κι αυτοί!

                                                                                                         Ο Ζαλοβίτης.

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

Ου Τσίμους στου προυξινειό!

      Μι τούπι πρίν απού μιρικές μέρις ένας φίλους!
Δεν μπόρισι να σκουλάσ' του σκουλειό ου Τσίμους! Τα παράτσι σ'ν' Μπέμτ' τάξ' κι γίνκει Τζιουμπανούλ! Τράνιψ κι ήρθι ου κιρός κι παρουσιάσκει στου Στρατό! Κι ικεί όμους του μυαλό τ' τούχει στα πρόβατα. Κίντσει η ικπαίδιφσ' αλλά ου Τσίμους δεν είχι του μυαλό τ' ικεί κι μιά μέρα τς μίλτσει ου Λουχαγός γιά τν πατρίδα! Στου σκόλασμα ρουτάει τουν Τσίμου:
   -Γιά πές μας Θύμιο,τι σημαίνει Πατρίς;
   -Δε ξέρου κύρ Λουχαγιέ! λέει ου Τσίμους.
   -Ποιός ξέρει να μας πεί; Λέει ου Λουχαγός.
   Σ'κών του χέρ' ένας φαντάρους.
   -Πές μας εσύ Γιώργο! Λέει ου Λουχαγός.
   Κι κινάει' ου Γιώργους!
   -Πατρίς σημαίνει η μάνα μας, ου πατέρας μας, τα χουργιά μας , τα σπίτια μας!
   -Γιά πές μας και εσύ τώρα Θύμιο, τι σημαίνει Πατρίς;
   -Πατρίς σημαίνει κύρ Λουχαγιέ, η μάννα τ' Γιώργου, ου πατέρας τ' Γιώργου, τα χουργιά τ' Γιώργου κι τα σπίτια τ' Γιώργου!
    Πέρασι ου κιρός  απουλύθκει ου Τσίμους κι γύρτσει στου χουργιό κι στα πρόβατα. Πέρασαν κάνα δυό χρόνια κι χάλιβι να παντριφτεί, αλλά που να βρεί νύφ'!
    -Μη τραβάς φρουντίδα! Ισύ θα πάρτς ν' καλύτιρ'! Τούν είπι μιά θειάκου τ' προυξινήτρα!
    Μιτά απού λίγου τουν έκαμι προυξινειό σ' ένα διπλανό χουργιό! Όταν ανταμώθκαν του ζμπιθιριό  στου σπίτ τς νύφς να συζητήσν γιά ν' προίκα, η θειάκου έβαλι τουν Τσίμου να κάτσ δίπλα στ' νύφ' κι να ν' πιάσ' κουβέντα. Έκατσι κι αυτή δίπλα στουν Τσίμου γιά να τουν ουρμνέβ!
    Είχι πιράσ' μάλλ' ώρα κι ου Τσίμους δεν έκρινι,  στέκουνταν ντιπ Μούτους! Τουν αμπώχν η θειάκου κι τουν λέει σιγανά!
    -Α! Ρα, τι δε τν κρέντς; Πέτην τίπουτα!
    Τότι παίρν' απανουτιότ' ου Τσίμους κι τ' ρουτάει!
    -Του τρώς του τυρί;
    -'Ο'χι! Λέει η νύφ'!
    Δεν έκρινι άλλου ου Τσίμους. Μιτά απού λίγου τουν αμπώχν πάλι η θειάκου κι τουν λέει πάλι!
    -Κρίντην πάλι!
    Κι τν ξαναρουτάει ου Τσίμους!
    -Ου αδιρφός σ' του τρώει;
    -Δεν έχου αδιρφό λέει η νύφ'!
    Μούτους πάλι ου Τσίμους γιά κάμπουσ' ώρα! Αναγκάσκει πάλι η θειάκου να τουν ζγκνείς κι να τουν πεί να τν κρίν' πάλι! Κι ρουτάει πάλι ου Τσίμους!
    -Άμα είχις αδιρφό θα τότρουγει του τυρί;;;;

                                                                                       Ο Ζαλοβίτης!

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018

Χαμπέρια στουν κατώφλιου!

     Τα παλιά τα χρόνια που στα σπίτια δεν είχαν τηλεοράσεις κι ράδια κι τα χαμπέρια στα χουριά μαθαίνουνταν  απ' τς μπάμπις που μαζώνουνταν σι κάθι μαχαλά σ' ένα κατώφλιου, απ' 'οπου  δεν κουτούσις να πιράσς απ' ικεί γιατί σι τηρούσαν απ' ν' κουρφή μέχρι τα νύχια!
    ΄Ενα δειλνό φάνγκει να πιρνάει μιά αφράτ' μουντέρνα μ'κρή μι ένα μίνι κι ψηλουτάκουνα, π' ιδώ πατούσι κι ικεί βρίσκουνταν.
     Τ' γλέπ' η Σύρμου κι δεν χάν' ν΄ιφκιρία να κουτσουμπουλέψ'.
    - Ποιά είνι αυτή μα γναίκις; Κι απαντάει μαναχή τς. Π'τάνα μι φαίνιτι!
     Αψιώνιτι ένα κι ένα η Λένου κι τ' λέει:
    -Ποιά λές Π'τάνα μα Σύρμου, ν' ανηψιά μ; Πού ν' ξέρτς ισύ μα; Δεν αντρέπισι λίγου;
    Κι η Σύρμου γιά να τ'  αμπαλώσ'ει:
    -Εέ μα κάψου Λένου!! Δεν ξέρου καντίπουτα,αλλά έτσ' ντιούμαν κι χαζουφέρνουμαν κι γώ στα νιάτα μ!
                                                                                             
                                                                                                            Ο Ζαλοβίτης!