Τα Γκαρμπουλάχανα.

    Ήταν μιά φουρά σ' ένα χουργιό απ' του Γριβινό ου Μήτρους μι τουν αδιρφό τ' τουν Νάσιου. Πρίν απου καμιά δικαριά μέρις είχι πιθάν' η μάννα τς χουρίς να φκιάσ' διαθήκ'η κι αποφάσισαν να χουρίσν μαναχοί τς τν πιριουσία τς. Έκατσαν καταή τ' αδέρφια κι χώρτσαν τα χουράφια, πήραν πιρίπου τα ίδια στρέμματα ου καθένας. Έφτασι η ώρα όμους να κάμν τν κλήρουσ κι γιά του διόρουφου σπίτ, που είχαν. Ποιός θα έπιρνι τ' ουπανό κι σι ποιόν θα πάεινι τ' ουπχατνό. Τ' ουπανό είχι είσουδου κι μπαλκόν σν πλατεία. Τ' ουπχατνό είχι είσουδου απού πίσου κι του μπαλκόν τηρούσι σι κάτ' κουτέτσια κι αχυρώνις. Κάθουντι καταή τ' αδέρφια να κάμ' τν κλήρουσ'. Τραβάει λαχνό ου Μήτρους κι πιτχάει τ' ουπανό του σπίτ. Ου Νάσιους μαράγκιασι απ΄του κακό τ' ου Μπίραβους κι δεν τουν άρισι ντίπ αυτό που γίνκει γιατί παντέχινι θάρουμ έπιρνι αυτός τ' ουπανό, δεν κρατήθκει κι τουν είπι.
    - Αϊντι ρα Μήτρου, Χαϊρλίθκου! Να του χαίρισι του σπίτ', μι του καλό! Όμους ιγώ σκέφτουμι να φκιάσου κατ' άλλου. Λέου να γκριμίσου του θκόμ τ' ουπχατνό, να φκιάσου κήπου κι να βάνου γκαρμπουλάχανα!!!
                                                                                                                         Ο Ζαλοβίτης.

Του Χι'λιάρκου κι η προυθισμία.

   Ου Μπάρμπα Γιάντς κάπουτι βρέθκει σι τρανή οικουνουμική ανάγκ'η.Χράζουνταν ένα χι'λιάρκου γιά να πληρώσ' τν Τράπιζα κι ου Έρμους δεν τούχει. Χτύπ'σει πουλλές θύρις απού σόϊα,χάλιψι απού φίλους στου χουριό αλλά καντίπουτα δεν γίνκει. Καγκάνας δεν τουν έδουκι. Οι μέρις πιρνούσαν κι η προυθιζμία γιά να ξουφλήσ' τν τράπιζα σκουλνούσι κι τουν μπάρμπα Γιάνν' δεν τουν είχι ου τόπους.

    Σκέφκει απου δώ σκέφκει απου κεί κι δουκήθκει τουν φίλου τ' τον Μ'χάλ που κάθουνταν στου διπλανό χουργιό. Μιά κι δυό βάν του σαμάρ στου γουμάρ ,ανιβαίν καβάλα κι κινάει γιά του χουργιό τ' Μ'χάλ.Σι δυό ώρις κι αφού είχι μουργκίσ΄γιά τα καλά έφτασι στου σπίτ' τ' Μ'χάλ κι χ'πάει τ' θύρα. Ανοίγ'ει τ' θύρα ου Μ'χάλτς τουν τηράει καλά κι τουν βάν μέσα οπ' κινάει ου ιξής διάλουγους αναμιταξύ τς.
  -Καλουσκάμτι Μ'χάλ! Τι γένιτι,πως πουρέβτι;
  -Καλά Γιάνν ισείς πάλι; Πως κι μας δουκήθκεις βραδιάτκα;
  -Άστα Μ'χάλ βρίσκουμι σι τρανή ανάγκ'η κι απ΄τη σένα χράζουμι δυό πράγματα. Να μι δώσ'εις ένα Χι'λιάρκου κι προυθιζμία τρείς μι τέσσιρις μήνις να στου γυρίσου πίσου!
   Ου Έρμους ου Μ'χάλτς που ήξιρνι καλά τ' τζιέπη τ, του απαντάει ένα κι ένα.
  -Προυθιζμία Γιάνν σι δίνου όσην θέλτς. Μόγκι να μι σχουρέσς αλλά χι'λιάρκου δεν έχου να σι δώσου!!!
                                                                                                                       Ο Ζαλοβίτης.

Τα Παντιλόνια.

     Σ΄ένα χουριό όξου απ΄ του Γριβινό στ' δικαϊτία του 70. Κάθουνταν ου μπάρμπα Μήτρους (Σπάγγους ντιπ,Κούγκαβους) στου καφινείου τ' Νάσιου όλ' τ' μέρα αλλά καμμιά φουρά δεν παρήγειλνει τίπουτα να π'χεί. Πάντα τηρούσι απού δίπλα αυτούς που έπιζαν χαρτιά ή ακουλνούσι σι καμμιά παρέα που έπ'ναν  ρακή.

    Μιά μέρα που ήταν μαναχοί τς στου καφινείου δεν άντιξει ου Νάσιους κι τουν είπι:
   -Α!Ρα Μήτρου τι γένιτι μι τη σένα; Όλ' τ' μέρα κάθισι ιδώϊα στου καφινείου κι δε σι δουκιούμι μιά φουρά να παραγγείλτς έναν καφέ, μιά λιμουνάδα, μιά ρακή. Ξέρτς πόσις καρέκλις μι χάλασις τόσουν κιρό που κάθισι απάν; Μι πλήρουσις καμμιά;
   - Κι απαντάει ου Μπάρμπα Μήτρους:
   -Ισύ ρα Νάσιου, ξέρτς πόσα παντιλόνια έλιουσα ιγώ απάν σ' αυτέζια τσ καρέκλις; Μ' αγόρασις κάνα;
                                                                                                                            Ο Ζαλοβίτης.

Του Τσιαϊρό>

    Δικαϊτία του ιξήντα σ΄ένα χουριό στου Γριβινό ου δάσκαλους μαθαίν' τα ρήματα στα πιδιά στου σκουλειό. Κι αφού λέει κανα δυό παραδείγματα, Πηδώ,γιλώ ,χτυπώ, καταλήγ'ει στουν κανόνα ότι: <Ρήματα είναι οι λέξεις που μας δείχνουν ότι κάτι κάνουμε και τελειώνουν σε ω>. Μιτά απ΄τουν κανόνα ρουτάει ου δάσκαλους.
  -Ποιό παιδί θα μας πεί ένα ρήμα;
   Όλα τα πιδιά σ'κώνουν του χέρ' φουνάζουντας:
  -Ιγώώώ..κύριι!!!
  - Γιά πες μας εσύ Αλεξάνδρα ένα ρήμα! Λέι ου Δάσκαλους.
  -Τσιαϊρό Δάσκαλι! Απαντάει η Λιξάντρου.
  - Μ' αυτό δεν είναι ρήμα Αλεξάντρα λέει ου Δάσκαλους.
  -Πως δεν είνι Δάσκαλι; Αφού φκιάνουμι τσιάϊ κι τιλειών' σι ω! Απαντάει η Λιξάντρου!
                                                                                                                    Ο Ζαλοβίτης.

Τα Βαφτίσια!

    Ανταμώνουντι δυό γνουστές γναίκις στου παζάρ' στου Γριβινό κι κινούν ν' κουβέντα.
   -Καλημέρα Βασίλου! Τί γένιτι; Κιρό έχουμι να βριθούμι, πως πουρέβτι;
   -Πως να πουρέψουμι Κουσταντούλου! Καλά, ισείς πάλι;
   -Καλά κι μείς! Α! Μα βασίλου, τι πιδί απόχτσει η νυφαδιά σ'; Σιρκό ή θηλ'κό;
   -Σιρκό, έκαμι!
   -Του βάφτσιτι μα ή ακόμα;
   -Του βάφτσαμι ιπρουχτέ ν' Κυριακή!
   -Κι πως τούπιτι,Βασίλου μ';
   -Α! Τ' όνουμα δε λέϊτι!
   -Α! Μα, τι δε λέϊτι,μι λές;
   -Σι λέου δε λέϊτι!
   -Κρίνι μα, θα μι σκάσς!
   -Σι σκάσου δε σκάσου, σι λέου δε λέϊτι!
   -Γιατί μα, Πανάϊου τούπιτι κι αντρέπισι να μι του πείς;
   -Αμ!! Τι Πανάϊου μι λες μα σκουντή! Αφού σ'είπα είνι σιρκό! Να τούπαμι Γαμέμνου (Αγαμέμνων)! Του φχαριστήθκεις τώραϊα: Μ' έσκσεις του κιουφάλ,μ'
έσκσεις!
                                                                                                     Ο Ζαλοβίτης!

Η τάπα τς πισίνας!

      Είκουσ' πέντι χρόνια έκαμι ου Γιάνντς στ' Γιρμανία,μάζουξι μάλλ παράδις κι αφού μπιζέρτσι τς αντάρις τς Γιρμανίας, πήρι  ν' απόφασ' να γυρίσ' στουν τόπου τ' γιά να φκιάσ 'μιά τρανή ξινουδουχειακή μουνάδα στου χουριό τ.
     Κι έτσ' κι γίνκει, ήρθι στου χουριό τ κι κίντσει να κουσιέβ γιά τα χαρτιά που χράζουνταν γιά τν άδεια κατασκιβής. Κι αφού σκόλασι μι ν' άδεια, βρήκι κατ' μαστόρια κι σκόλασι μιτά από δυό χρόνια τν ξινουδουχειακή μουνάδα. Κόντιβι καλουκαίρ κι ου Γιάντς ήθιλνι να μη χάσ' τ' καλουκιρινή σιζόν κι γιά αυτό επισκέφκει κατ' γραφεία του Ιότ (ΕΟΤ) όπ' έκαμι μιά αίτησ' γιά να γέν έλιγχους κι να πάρ κι ν' άλλ' άδεια λειτουργίας. Ικεί τουν είπαν ότι' θα πιράσν σι κάνα δυό μέρις υπάλληλ' κι θα κάμν τουν έλιγχου.
    Κι έτσ' γίνκει σι κάνα δυό μέρις φάνγκαν οι υπάλληλ'. Τς καλουσώρσι ου Γιάνντς κι αφού τς κέρασι ρακή μι μπιμπίλια κι κάτ' λιφτόκαρα που είχι·έβγαλι  ένα κτί λουκούμια γιά να τς καλουπιάσ' κι μόλις σκόλασι του κέραζμα είπι.
   - Τι κλωθουμέστι ρα πιδιά,σιούκτι να σας σιργιανίσου στ' μουνάδα! Κι κίντσει να τς δείχν' τα δουμάτια κι όλουν του χώρου μέσα στ μουνάδα. Η δλειά πάεινι καλά, οι ιλιγκτές ήταν ιφχαριστημέν κι ου Γιάνντς έτριβι τα χέρια τ. Μέχρι που έφτασαν στ πισίνα σν αυλή. Ικεί τα πράγματα άλλαξαν.
   -Ιάτην κι η πισίνα μ'! Κρέχτου νιρό έχ'ει, λές κι κάμ' κι για π'χί! Λέει όλου καμάρ ου Γιάνντς!
   -Όλα καλά κύριε Γιάννη αλλά γιά να σας δώσουμε άδεια λειτουργίας της πισίνας πρέπει να προσλάβετε Ναυαγοσώστη.
   -Έχου τουν Μ'χάλ που ν' έφκιασι! Απουλουέτι ου Γιάνντς.
   -Γνωρίζει κολύμπι κι έχει πτυχίο Ναυαγοσώστη ο Μιχάλης; Ρουτάει ένας Ιλιγκτής.
   -Ου Μχάλτς μπουρεί να μη ξέρ' μπάνιου, αλλά ξέρ' που είνι η τάπα!

                                                                                                               Ο Ζαλοβίτης.

Οι Λουκανίτσις!

                                                               Ικλουγιές 1961.

      Δυό χρόνια είχι ου Σιώμους στ' Στουτγκάρδ' τς Γιρμανίας. Κι ήρθει μι άδεια να ρίξ τ' ψήφου τ  κι να ιδεί τουν Γιαννακούλ' (Χνούδαλου, ιφτά χρόνια είχι). Ήρθι του Σαββάτου.....μέχρι τ' Διφτέρα που θα έφυβγι πάλι πίσου μαζί μι τ' Σιώμινα. Τουν Γιαννακούλ  δε θα τουν έπιρναν μαζί τς, θα τουν άφναν πάλι στουν Πάππου κι στ' Μπάμπου. Ου Γιαννακούλτς όλ' ν' ώρα δε ξικουλνούσι ντιπ απ' τουν πατέρα τ κι τουν έσζκξει του κιουφάλ μι τς ιρωτήσεις που έφκιανι.

    -Α! Ρα πατέρα, πουρέβτι καλά  ικεί στ' Γιρμανία;

    -Καλά Γιαννακούλ'η μ! Καλά που μας έστειλι αυτόζια που γλέπς ικεία σν κουρνίζα στου ντβάρ! Μας έφιρι κι ντιπ τζιάμπα τώραϊα ιδώ κι ας είνι πουλύ μακρά!

    -Αλήτεια Πατέρα;

    -Ναι Γιαννακούλ'η μ! Μπράβου Σιώμινα, τιτραπέρατου πιδί έχουμι!

    -Κι κάθι μέρα δλεύς πατέρα;

    -Κάθι μέρα πιδούλι  μ κι νύχτα δλέβου γιά να βγάλου πουλλές παράδις!

    -Κι που δλεύς ρα Πατέρα;

    -Αυτά που έφαγις αρχήτιρα τα λέν'  βούρστ στ' Γιρμανία, ιμείς ιδώ τα λέμι λουκανίτσις. Κι τα βγάνουμι ιμείς στου ιργοστάσιου που δλέβου.

     -Ποιά ρα πατέρα, αυτά που είνι σαν χουντρές τσούρις;

     -Σκάσιιιι! Μη λές ατσαλιάρκις κουβέντις, θα σι βάλου πιπέρ'. Κι μη σφουγίζς τς μύτις απ' τα μανίκια ς, τα καταγιάλτσις ρα πιδί μ! Κι σύ μα Σιώμινα αφού του γλέπς του πιδί που σφουγκίζ τς μύτις απ' τα μανίκια τ', γιατί δεν του δίντς ένα σφουγγουμάντλου να σφουγγίζιτι;

     -Νόστ'μα είνι, μουτσιαλιούντι κι καλά! Πως τα φκιάντι ρα Πατέρα;

     -Να! Είνι τρανό του ιργοστάσιου,απού δώϊα μέχρι τς Σύρμους του σπίτ' στουν κάτ' του μαχαλά. Απ' τν μιά μιριά βάνουμι μσκάρια κι απ' ν'άλλ' βγάνουμι Βούρστ.

     -Όταν τρανέψου πατέρα θα φκιάσουμι πλιότιρις παράδις. Θα φκιάσουμι θκό μας ιργουστάσιου κι θα βάνουμι τα βούρστ απ' τν μιά μιριά κι απ' ν'άλλ' θα βγάνουμι μσκάρια.

     -Τέτοιου ιργοστάσιου είχι η μάννα σ' Γιαννακούλ'η μ'
που ν'έβαλα βούρστ κι μ' έβγαλι μσκάρ. Γιά ταυτό σ'κώθκα κι έφυγα στ' Γιρμανία!

                                                                                                  Ο Ζαλοβίτης