Ου Προυκτός.

Παιδικοί εγωϊσμοί!

    Μπορεί να συνέβαινε και σε σάς παλιά,Δικαετία 1960-70!
   Του μισμέρ μόλις μας απουλνούσι ου Δάσκαλους απ' του σκουλιό κόσιαβάμι στου σπίτ,πεταζάμι τ΄σάκκα κι τηρούσαμι να παίξουμι λίγου μέχρι να ρθεί ου τρανός απ' του καφινείου κι να στρώσ' τραπέζ η μάννα! Έρχουνταν ου τρανός πάντα σν ώρα τ' (Στς 1.00 ούτι ιγγλέζους να ήταν) κι έπρεπι του τραπέζ να ήταν χαζίρκου! Μισάλ,λίμπις,χλιάρια,πηρίγγια,μαχαίρ,ψουμί κουμένου,κύπιλου κι η φτσέλα δίπλα  στου τραπέζ μι νιρό απ'τουν Αη Θανάσ'η! Έβγινι η μάννα κι φώναζει:

    -Άϊστι του τραπέζ είνι χαζίρκου,ιλάτι γιά γιόμα!
    Πάϊνα κι γώ χουρίς πουλύ όριξ' γιατί άφνα του πιχνίδ' στ' μέσ'! Κι ρουτούσα:
   -Τι φαΐ έχουμι σήμιρα μα:
   -Πέτουρα πιδίμ,μι ταζέδκια ντουμάτα!
   -Δεν τρώου μα!
-   Γιατί ρα πιδίμ καλό;
   -Έχν ζ'μί κι δε μ' αρέζν!(Τηρούσα να βρώ δικιουλουγία)
   -Θα του βγάλου ρα πιδίμ του λίγου του ζμί που έχν! Κι θα τα κινώσου ουδιέτς στ'λίμπα!
    Ιγώ απού μέσα μ':( Καλά λέει άμα του βγάλ του ζμί νόστμα θα είνι, θα κάτσου να φάου άλλά να μι του πούν ακόμα κάνα δυο΄φουρές όμους!
   -Δε θέλου μα σι λέου!
   -Κάτσι ρα πιδίμ είσι κι νηστ'κό απ΄τ΄χαραή!Δεν έφαγις όλ'ν' παπάρα,τ' μ'σή ν' άφκεις!
  -Δε θέλου μα σιλέου! ( Άμα μι παρακαλέσ ακόμα μιά φουρά μπουρεί να κάτσου,απου μέσα μ).
  -Γιατί δε τρώς ρα πιδίμ;
  -Έτσ θέλου μά,να μη σι νοιάζ ισένα!
  -Πώς να μη μι νοιάζ ρα πιδίμ,αδυνάτσις,δε κάμσ καλά που δε τρώς! Κάτσι να φάς να γιερέψς λίγου,να σι κάμ κι του κινούργιου παντιλόν που του πήραμι τρανύτιρου γιά τν πασκαλιά! (Όλα μας τάπιρναν τρανύτιρα γιά να πουρέψουμι κάνα δυό χρόνια)!
  -Δε θέλου μα,καταλαβαίντς δεν π'νώ! (Άμα μι πεί ακόμα μιά φουρά θα κάτσου)!
   Κι παρακαλούσι  η μάννα κι καντίπουτα ιγώ, όλου έλιγα ακόμη μιά φουρα να του πεί κι θα κάτσου κι όλου δεν κάθουμαν!
  Κι τότι τ΄λύση ν΄έδουνι η Μπαμπούλου! Η καλόγαθη γιαγιά Πανάϊου που μ΄έπιανι σ'ν' άκρα κι μ' έλιγι χαμηλόφουνα :
  -Άϊντι Ντάσιου μ' θα σι τσιγαρίσου ιγώ δυό αυγά μάτια μι λίγδα να μουσκέψς κι λίγου ψουμί να θαραπαυτείς!
   Κι ιγώ τότι έστριγα αλλά όχι αμέσως έκανα κι λίγου τουν δύσκολου στ' Μπαμπούλου!! Να είσαι καλά γιαγιά Πανάϊου αν βρίσκεσι πθινά!
                                                                                                 Ο Ζαλοβίτης!

Τρανή φαμπλιά.

          Τ' αντρόϊνου έχ'ει απουχτήσ' πουλλά πιδιά κι πήρι ν' απόφασ' να παέν στου Γιατρό να χαλέψν' καμμιά ουρμήνια γιά να σταματήσν  τν παραγουγή! Φτάν στου Ιατρείου χ'πούν τ' θύρα,τς ανοίγν'  ρουκώνουντι στου ιξαταστήριου κι λέν του πρόβλημα στουν Γιατρό! Κι λέει ου Γιατρός στουν άντρα:
         -Καλά ρα όταν έρχιτι η ώρα δεν έχ'εις του νούς να τραβ'χτείς ;;
         -Δε θάσι καλά να τραβ'χτώ; Τι λές Γιατρέ; Ιγώ ικείν' ν' ώρα χάνουμι,θουλώνου, πιτώ στα ουράνια!!!
          Γυρίζ' στ' γναίκα τότι ου γιατρός κι τ' λέει:
         -Κι σύ καλή μ' μόλις τουν γλέπς να θουλών' τα μάτια τ' γιατί δεν τουν αμπώχντς να βγεί;
         -Άχ!! Γιατρέ ικείν'ν' ώρα που θουλών τα θ'κάτ, ιγώ δεν γλέπου καντίπουτα γιατί τα θ'κάμ' είνι ντιπ κλειστά!

                                                                                                           Ο Ζαλοβίτης.

Η συνάντησ'!

    Ου Σιώμους τς Σύρμους έχ'ει να ειδουθεί καμμιά δικαριά μέρις μι τουν χουριανό τ' τουν Τσίμου τς Μυγδάλους! Κι μιά χαραή συναντιούντι στου καφινείου!
    - Σιώμους: Πού είσι ρα κάψου Τσίμου;
    - Τσίμους: Εέέ που να είμι ρα Σκουντέ!
    - Σιώμους: Τι φκιάντς;
    - Τσίμους: Τι να φκιάσου! Φκιάνου κι αρμάζου!
Ν' τυφλαμάρα μ' ν' κακιά φκιάνου!
    - Σιώμους: Είσι "Μπούρας" όπους μουλουγούν;
    - Τσίμους: Είμι ρά Σιώμου!
    - Σιώμους: Κι "Πουτσούλας";
    - Τσίμους: Κι "Πουτσούλας"είμι ρα Σιώμου!
    - Σιώμους: Πώς πουρέβς;
    - Τσίμους: Πώς να πουρέψου!
    - Σιώμους: Πως πάει ρα;
    - Τσίμους: Πώς να πάει ρα!
    - Σιώμους: Τι λέει ρα;
    - Τσίμους: Τι να πεί ρα! Ισύ;
    - Σιώμους: Κι γώ ρα τα ίδια!
    - Τσίμους:  Άϊντι γειά!
    - Σιώμους: Γειά!!!
                                                         Ο Ζαλοβίτης.

Ρούκ- Ζούκ.

       Πρίν απού καμμιά δικαριά χρόνια πήγαν (Ψέματα) στου Ρούκ- Ζούκ στ' Μηλιαρέσ'  γιά να παίξν πέντι παίχτις απού ένα χουριό απ' του Γριβινό! Του πιχνίδ' παίζουνταν μι δυό ουμάδις μι πέντι νουματαίοι η κάθι ουμάδα. Πρώτα έπιζι η μιά ουμάδα κι ύστιρα η άλλ'. Η Μηλιαρέσ' έδειχνι στουν αρχηγό μιά λέξ΄ κι έπριπι να ν' ιξηγήσ' στουν αμέσους ιπόμινου, ου οποίους μέχρι ικείν ν' ώρα φουρούσι ακουστικά γιά να μην ακούσ'  όπους κι οι άλλ΄γιά να μην ακούσν τν πιριγραφή απ' τουν προυηγούμινου. Φτάν στου τιλικό κι ήταν ηαράδα να παίξν οι Γριβινιώτις! Δείχν η Μηλιαρέσ' τ' λέξ' ΛΥΚΟΥΣ στουν αρχηγό.
    - Πανέφκουλου γιά μας,τώρα θα δείτι λέει ου Αρχηγός! Χπάει τουν ώμου τ' δεύτιρου, γυρνάει ικείνους κι τουν λέει:!
    -ΒΑΡΙΣΙ ΖΛΑΠ!
    -ΛΥΚΟΥΣ ! Λέει ένα κι ένα ου δεύτιρους.
     Γυρνάει ου δεύτιρους κι χπάει στουν ώμου τουν τρίτου κι τουν λέει.
    -ΠΩΣ ΛΕΜΙ Τ' ΓΝΑΙΚΑ Τ' ΒΑΣΙΛ' ΤΣ ΘΟΥΜΑΗΣ ΣΤΟΥ ΧΟΥΡΙΟ;
    -ΑΛΥΚ(Ι)ΣΑ! Λέει ου τρίτους!
    -Ο'ΧΙ ΣΙ ΘΗΛ'ΚΟ, ΣΙ ΣΙΡΚΟ ΠΕΤΟΥ!
    -ΛΥΚΟΥΣ! Λέει πάλι ου τρίτους κι γυρνάει κι χπάει τουν τέταρτου στουν ώμου κι τηράει να τουν ιξηγήσ'.
    -ΓΚΑΒΟΣ!
    -ΛΥΚΟΥΣ ! Απαντάει ου τέταρτους, κι χπάει τουν πέμπτου να γυρίσ' γιά να τουν πεί τ΄λέξ'. Γυρνάει ου Πέμπτους  κι τουν λέει ου Τέταρτους.
    - ΝΤΟΥ ΡΑ!!
    - ΛΥΚΟΥΣ! Απαντάει ένα κι ένα ου πέμπτους!


                                                                                              Ο Ζαλοβίτης

Ου Χουρτάτους!

      Ειρηνοδικείο Κοζάνης 1952.
      Η Γριβινιώτσα έχ'ει μηνύσ' τουν άντρα τς επειδή τ' ρίχν' συχνά πυκνά δαρμό!
     -Είνι Κακουρίζκους κι Τιμπέλτς κύρ πρόϊδρι! Απ' τ' χαραή κουσιέβ στα καφινεία, του μισμέρ έρχιτι γιά φαΐ κι ύστιρα γριντώνιτι μέχρι του βράδ'! Δε τουν λείπιτι τίπουτα, όλα τάχου χαζίρκα σν ώρα τα! Όλου κάτ' τουν φταίει κι βρίσκ'ει ιτία να μι τσακίζ' τα κατίνια. Δεν έχ'ει πιράσ' μέρα που  να μήν έχ' σ'κώσ' του χέρ' κι του δικανίκ'ι κι να μη τ' έχ'ει κουπανήσ' απανουτιόμ! Μι χόρτασι δαρμό τόσα χρόνια! Μ' άργασι του τουμάρ κι μι γιόμσι ζούνις ζ' πλάτ' μι του δικανίκ'ι! Θα μι πιθάν', τι τραβώ τόσα χρόνια μόγγι ιγώ ξέρου! Δεν αντέχου άλλου! Μιτάνοιουσα πικρά που τουν παντρέφκα!
    -Υπομονή κυρία μου, άντρας σας είναι! Λέει ου πρόϊδρους!
    -Πάντους απού @νί κι απού  @ώλου τουν έχου χουρτάτου, του δικανίκ'ι γιατί του σκών';;;;;
                                                                     
                                                                                                               Ο Ζαλοβίτης

Οι Γιατροί δε ξέρν' καντίπουτα!

    Αγαπημένου αντρόϊνου ήταν ου Βασίλτς μι τν Μυγδάλου! Πιδιά δεν είχαν κι όλ' ν' αγάπη ν' έδουνι ου ένας στουν άλλουν! Ου Βασίλτς πάεινι στου καφινείου κι κάθουνταν ως αργά μι τν παρέα τ' ικεί! Η Μυγδάλου τουν καρτιρούσι κάθι βράδ' μι αγουνία  γιά να αγκαλιαστούν ύστιρα στου κριββάτ όλ' τ' νύχτα!
   Ένα βράδ' όμους ου Βασίλτς γύρτσει αρχήτιρα στου σπίτ'! Η Μυγδάλου παραξινέφκει. ανησύχ'σει κιόλας κι τουν ρώτσει:
  -Τι έπαθις ρα Βασίλ' κι γύρτσεις τόσου αγλήγουρα; Γιατί δε κρέντς; Έχ'εις τίπουτα πουνίδια; Σαν να γκουχάς λίγου μι φαίνιτι!
  -Να, μα Μυγδάλου! Πήγα στουν Γιατρό γιατί μι πόνισι ου λιμός κι γκουχούσα πουλύ  τώρα του δειλνό κι μ' είπι να κόψου ν' τσιγάρα! Να ν' πιτάξου σιαπέρα μ' είπι γιά να σταματήσου να γκουχώ!
  -Έμ! Καλά σ' είπι ρα Βασίλ'! Να του κόψς, δλειά είνι αυτή, όλ' ν' ώρα πάφα -πούφα τι να σι κάμ κι η γκούσια; Κάτ ξέρν κι οι γιατροί!
   Ν' έκουψι ν' τσιγάρα ου Βασίλτς κι σταμάτσι να γκουχάει! Στιναχουριούνταν όμους που δε μπουρούσι να τραβήξ' τσιγάρου κι του γύρτσει στου πχιουτό! Δε πέρασι πουλύς κιρός κι ένα βράδ' γύρτσει πάλι αρχήτιρα στου σπίτ διπλουμένους κι στιναχουρημένους! Παραξινέφκει κι ανησύχσει πάλι η Μυγδάλου κι τουν ρουτάει:
   -Τι έπαθις πάλι ρα Βασίλ κι είσι διπλουμένους; Έχ'εις τίπουτα πουνίδια πάλι; Μήπους σ' έπιασι σφαϊό; Πέμι, γιατί δε μι λές;
   -Να μα Μυγδάλου, μι πόνισι λίγου του στουμάχ'ι, πήγα στου γιατρό κι μ' είπι να κόψου του πχιουτό!
   -Μμ! Καλά σ' είπι ρα Βασίλ'! Κάθι βράδ' στου καφινείου μέχρι αργά πίντι πουλύ. Στουμάχ'ι είνι κι αυτό,πόσο θ' αντέξ'; Να του κόψς γιά να γιερέψς! Κάτ' ξέρν παραπάν οι γιατροί!
   Τι να κάμ' κι ου Βασίλτς, τόκουψι κι του πχιουτό. Πέρασι πάλι λίγους κιρός κι ένα βράδ' γύρτσει πάλι νουρίς ου Βασίλτς στου σπίτ! Αυτή τ' φουρά είχι του κιουφάλ κατιβαζμένου κι ήταν Μούτους, δεν κρένουνταν ντίπ!
  -Τι Βάσανου έχ'εις πάλι ρα Βασίλ', γιατί δεν απουλουιέσι; Γιατί δε μι λές ρα,; Θα μι σκάισς!
  Μι τα πουλλά λέει ου Βασίλτς:
  -Να μα Μυγδάλου, είχα κάτ' αντράλις ιπρουχτέ κι πήγα στου Γιατρό! Μ' ιξέτασι κι μ' είπι να κόψου κι τ' άλλου!
  -Ποιό άλλου πάλι ρα Βασίλ';
  -Να μα, αυτή τ' δλειά που φκιάνουμι τα μισμέρια κι τα βράδια στου κριββάτ'! Αυτό μα που γκανταλιούμιστι γκόλιαβ'οι, ξέρτς ισύ!
  -Ντέ ρα τώρααα!!! Τήρα τη δλειά σ' ισύ! Ισύ νουμίζς όλα τα ξέρν οι γιατροί! Ν'τυφλαμάρα τς ν' κακιά ξέρν κι αυτοί!

                                                                                                         Ο Ζαλοβίτης.

Ου Τσίμους στου προυξινειό!

      Μι τούπι πρίν απού μιρικές μέρις ένας φίλους!
Δεν μπόρισι να σκουλάσ' του σκουλειό ου Τσίμους! Τα παράτσι σ'ν' Μπέμτ' τάξ' κι γίνκει Τζιουμπανούλ! Τράνιψ κι ήρθι ου κιρός κι παρουσιάσκει στου Στρατό! Κι ικεί όμους του μυαλό τ' τούχει στα πρόβατα. Κίντσει η ικπαίδιφσ' αλλά ου Τσίμους δεν είχι του μυαλό τ' ικεί κι μιά μέρα τς μίλτσει ου Λουχαγός γιά τν πατρίδα! Στου σκόλασμα ρουτάει τουν Τσίμου:
   -Γιά πές μας Θύμιο,τι σημαίνει Πατρίς;
   -Δε ξέρου κύρ Λουχαγιέ! λέει ου Τσίμους.
   -Ποιός ξέρει να μας πεί; Λέει ου Λουχαγός.
   Σ'κών του χέρ' ένας φαντάρους.
   -Πές μας εσύ Γιώργο! Λέει ου Λουχαγός.
   Κι κινάει' ου Γιώργους!
   -Πατρίς σημαίνει η μάνα μας, ου πατέρας μας, τα χουργιά μας , τα σπίτια μας!
   -Γιά πές μας και εσύ τώρα Θύμιο, τι σημαίνει Πατρίς;
   -Πατρίς σημαίνει κύρ Λουχαγιέ, η μάννα τ' Γιώργου, ου πατέρας τ' Γιώργου, τα χουργιά τ' Γιώργου κι τα σπίτια τ' Γιώργου!
    Πέρασι ου κιρός  απουλύθκει ου Τσίμους κι γύρτσει στου χουργιό κι στα πρόβατα. Πέρασαν κάνα δυό χρόνια κι χάλιβι να παντριφτεί, αλλά που να βρεί νύφ'!
    -Μη τραβάς φρουντίδα! Ισύ θα πάρτς ν' καλύτιρ'! Τούν είπι μιά θειάκου τ' προυξινήτρα!
    Μιτά απού λίγου τουν έκαμι προυξινειό σ' ένα διπλανό χουργιό! Όταν ανταμώθκαν του ζμπιθιριό  στου σπίτ τς νύφς να συζητήσν γιά ν' προίκα, η θειάκου έβαλι τουν Τσίμου να κάτσ δίπλα στ' νύφ' κι να ν' πιάσ' κουβέντα. Έκατσι κι αυτή δίπλα στουν Τσίμου γιά να τουν ουρμνέβ!

    Είχι πιράσ' μάλλ' ώρα κι ου Τσίμους δεν έκρινι,  στέκουνταν ντιπ Μούτους! Τουν αμπώχν η θειάκου κι τουν λέει σιγανά!
    -Α! Ρα, τι δε τν κρέντς; Πέτην τίπουτα!
    Τότι παίρν' απανουτιότ' ου Τσίμους κι τ' ρουτάει!
    -Του τρώς του τυρί;
    -'Ο'χι! Λέει η νύφ'!
    Δεν έκρινι άλλου ου Τσίμους. Μιτά απού λίγου τουν αμπώχν πάλι η θειάκου κι τουν λέει πάλι!
    -Κρίντην πάλι!
    Κι τν ξαναρουτάει ου Τσίμους!
    -Ου αδιρφός σ' του τρώει;
    -Δεν έχου αδιρφό λέει η νύφ'!
    Μούτους πάλι ου Τσίμους γιά κάμπουσ' ώρα! Αναγκάσκει πάλι η θειάκου να τουν ζγκνείς κι να τουν πεί να τν κρίν' πάλι! Κι ρουτάει πάλι ου Τσίμους!
    -Άμα είχις αδιρφό θα τότρουγει του τυρί;;;;

                                                                                       Ο Ζαλοβίτης!

Χαμπέρια στουν κατώφλιου!

     Τα παλιά τα χρόνια που στα σπίτια δεν είχαν τηλεοράσεις κι ράδια κι τα χαμπέρια στα χουριά μαθαίνουνταν  απ' τς μπάμπις που μαζώνουνταν σι κάθι μαχαλά σ' ένα κατώφλιου, απ' 'οπου  δεν κουτούσις να πιράσς απ' ικεί γιατί σι τηρούσαν απ' ν' κουρφή μέχρι τα νύχια!

    ΄Ενα δειλνό φάνγκει να πιρνάει μιά αφράτ' μουντέρνα μ'κρή μι ένα μίνι κι ψηλουτάκουνα, π' ιδώ πατούσι κι ικεί βρίσκουνταν.
     Τ' γλέπ' η Σύρμου κι δεν χάν' ν΄ιφκιρία να κουτσουμπουλέψ'.
    - Ποιά είνι αυτή μα γναίκις; Κι απαντάει μαναχή τς. Π'τάνα μι φαίνιτι!
     Αψιώνιτι ένα κι ένα η Λένου κι τ' λέει:
    -Ποιά λές Π'τάνα μα Σύρμου, ν' ανηψιά μ; Πού ν' ξέρτς ισύ μα; Δεν αντρέπισι λίγου;
    Κι η Σύρμου γιά να τ'  αμπαλώσ'ει:
    -Εέ μα κάψου Λένου!! Δεν ξέρου καντίπουτα,αλλά έτσ' ντιούμαν κι χαζουφέρνουμαν κι γώ στα νιάτα μ!
                                                                                             
                                                                                                            Ο Ζαλοβίτης!

Στουν Ουφθαλμίατρου!

        Ου μπάρμπα Στέργιους άρχισι πάλι να μη γλέπ' καλά κι ας είχι χουντρά ματουγυάλια. Κι έτσ' πήρι ν' απόφασ' να πάρ του Λιουφουρείου ταχιά τ' χαραή κι να παέν στουν ουφθαλμίατρου στου Γριβινό γιά να τουν τηρήσ' κι να τουν αλλάξ' τα ματουγυάλια, θάρρουμ κι γλέπ καλύτιρα.
       Έτσ' κι γίνκει κι ου μπάρμπα Στέργιους έφτασι όξου απ' του Ιατρείου να χ'πάει τ' θύρα. Τουν ανοίγ'ν, ρουκώνιτι μέσα κι τουν βάζ'ν να κάτσ' στου Σαλουνάκ'ι μέχρι να ρθεί η θ'κιά τ' η αράδα γιά ιξέτασ'η.
      Απέναντι στου ντ'βάρ όπους κάθουνταν ου μπάρμπα Στέργιους ήταν ένας τρανός καθρέφτς κι όπους έγλειπε θαμπά, δεν κατάλαβε ότι έγλειπε  τουν ιαυτό τ' ικεί. Θάρσει ότι ήταν άλλους Πιλάτ'ς γιά ιξέτασ'η, κι κίντσει ν κουβέντα:
     -Τι!! Ρα! Κι σύ γιά γυαλιά ήρθεις;
     Φυσικά κι δεν παίρν' απάντησ'η. Κι ρουτάει πάλι:
     -Σι σένα κρένου ρα! Κι σύ γιά γυαλιά είσι;
     Πάλι δεν απουλουέτι καγκάνας. Ουπότι ου μπάρμπα Στέργιους που δεν κατάλαβει τόσην ώρα ότι έκρινι στουν ιαυτό τ' απουλουέτι μόναχους;
     - Άμ ισύ ρα Σκουντέ!! Δεν είσι μόγκι γιά γυαλιά, είσι κι γι' ακουστικά!!!

                                                                                                               Ο Ζαλοβίτης.

Τοπική Λαογραφία.

Τοπική Λαογραφία. Κάντε αριστερό "Κλίκ" επάνω στο τίτλο γιά να μεταφερθείτε στο Ιστολόγιο του Χωριού μου όπου έχετε την δυνατότητα να διαβάσετε διάφορα "Μασλάτια και άλλα" που είναι γραμμένα σε Ζαλοβίτικο ιδίωμα.

Ο Ζαλοβίτης.

Του κατούρ'μα!

       Δικαϊτία του 70 σι χουργιό κουντά στου Γριβινό. Γιαγιά φρουντίζ' τουν πιντάχρουνου αγγουνό γιατί οι γουνείδις τ' λείπ'ν στ' Γιρμανία. Βράδ' κι ου Αγγουνός απουσταμένους απ' του πιχνίδ' κι του κουσιό όλ'μέρα κουντέβ' να τουν πάρ' ου ύπνους ικεί π' κάθιτι στου ντιβάν.
       Κι κινάει η Γιαγιά ν κουβέντα όλου γλύκα σν αρχή:
      Γιαγιά: -Άϊντι πιδούλι μ'σύρι κατούρα κι να σι πααίνου να πλαϊάσς!!
      Αγγουνός: -Δε κατουριούμι,γιαγιά!
      Γιαγιά: -Άϊντι Ντάσιου μ' σύρι γιά να μη κατουρήσς στου κριββάτ,πάλι!
      Αγγουνός: -Δε κατουριούμι σι λέου μα!
      Γιαγιά: -Σιούκου Λιβιντούλι μ' να σι πάου στου μπαλκόν' να φτιάσς γιουφύρ απού ψ'λά!
      Αγγουνός: -Άμα άφκημι σι λέου δεν κατουριούμι, δε καταλαβαίντς. Νυστάζου,άφκημι!
      Γιαγιά: - Σιούκου Σκλί να κατουρήσς,θα μι φκιάσς κάνα "Βιρό" πάλι τ' νύχτα στου κριββάτ"!!!!!
                                                                                               
                                                                                                                                                                                                                                Ο Ζαλοβίτης.

Ου Γιάντς ου μπαλαδόρους.

       Όταν ου Γιάντς έπιζι μπάλα στου χουργιό τ' τουν έβαναν αμυντικό γιατί ήταν πουλύ σκληρός, κλαδιφτήρ σκέτου. Όταν έφκιανι  κατιβασιά  η άλλ' ουμάδα κι έρχουνταν ου αντίπαλους ιπιθιτικός μι τ' μπάλα κατά τ' θκιάτς ν' ιστία, ου Γιάντς φώναζει στουν συμπαίχτ' που μάρκαρι δίπλα τ.
      -Μ'χάάάάλ..άστουουουν!
      Του τάκλιν φυσικά γένουνταν πάντα στα πουδάρια τ' αντίπαλου ιπιθιτικού κι ό'χι στ' μπάλα. Κι πάντα ακουλουθούσι η ατάκα τ' Γιάνν':
   -Μ'χάάάλ μάστουουουν!
                                                                                                                              Ο Ζαλοβίτης

Του Δηλητήριου!

     Παέν η Μπάμπου η Κώστινα να πιεί τσίπουρου απ' του πουτήρ' τ' Μπάρμπα Κώτσιου κι μόλις του βάν στου στόμα τς λέει:
    -Ούϊ! Δηλητήριου είνι,πως του πίντει;
    Κι απαντάει ου μπάρμπα Κώτσιους:
    -'Οχ'ι! Γιά να ειδίτι ισείς οι Γναίκις, τι τραβούμι ιμείς οι άντρ' κάθι μέρα στα καφινεία!!!
                                                                                                                         
                                                                                                                       
 Ο Ζαλοβίτης.

Oυ Ιτοιμόλουγους Πάππους Μήτσιους!

    Στου Καφινείου του χουριού μπήκι φουριόζους  ου Τσίμους τς Αγουρίτσας (Μόλις είχι πατήσ' τα εικουσ'πέντι)  κι γλέπουντας  τουν 90χρουνου Πάππου Μήτσιου που κάθουνταν  μιά ζουή σν' ίδια καρέκλα, θέλτσει να τουν πειράξ κι τουν λέει:
   -Πάππου τάμαθεις; Πέθανι ου Πάππους ου Κουλούσιας απ' του διπλανό χουριό! Ίσια δεν είσασταν σν ηλικία; Καλά θα κάμς κι σύ να ιτοιμάζισι γιά του ταξίδ'!
   Ου Πάππους ου Μήτσιους που είχει δεί πουλλά στ ζουή τ, δεν ταράχκει ντίπ, γύρτσει ήσυχα κι είπι στουν Τσίμου:
   -Άκσι πιδούλι μ καλό! Στουν Χασάπ'η ικτός απού παλιουπρουβατίνις κι παλιουκριάρια, παέν κι αρνούλια γιά σφάξμου!
    Κόκκαλου ου Τσίμους τς Αγουρίτσας!
                 
                                                   Ο Ζαλοβίτης.

Η κόλασ'η είνι ιδώϊα!

        Ρουτάει η Σύρμου τ' Βάγγιου τ' διχατέρα τς.
      - Τί έχ'ς Κουκόνα μ' κι κλαίς; Γίνκει τίπουτα μι τον Τσίμου; Μαλλουσέτι; Χώρτσιτι; Πέμι κι μένα!
      - Όχ'ι κάψου μάνα! Ου Τσίμους μ' αγαπάει κι μι χάλιψι γιά παντρά!
      - Κι γιατί στιναχουριέσι τότι κουρίτσι μ;
      -Γιατί μ' είπι ότι είνι άθιους κάψου μάννα! Ου Τσίμους δεν π'στεύει ότι υπάρχ'ει Θιός, παράδεισους κι κόλασ'η!
      -Κι γιά ταυτό στιναχουριέσι Κουκόνα μ'! Παντρέψτουν ισύ κι θα τουν δείξουμι ιμείς ύστιρα αν υπάρχ'ει κόλασ'η κι παράδεισους!
                                                                                              Ο Ζαλοβίτης.

Μπάμπου κι Αγγουνή.

                                                   H μπάμπου κι η αγγουνή!
   Η Μπάμπου  χαίρουνταν ν' αγγουνή κι κίντσει να τ' λέει παραμύθια!

   Μπάμπου: Ου Δαβίδς κι ου Γουλιάθ μάλλουναν. Τραβάει μια μι τα λάστιχα ου Δαβίδς κι πιτχιέν τουν Γουλιάθ στν κούτκα. Πάρτουν καταή τουν Γουλιάθ, έπισι μέσ' στου πουτάμ'ι!
   Αγγουνή: Πνίχκει Μπάμπου;
   Μπάμπου: Πνίχκει κουρτσούλι μ'! Τουν πήρι ου Θιός, γιά να γέν τρανός ου Δαβίδς!
   Αγγουνή: Τράνιψι ου Δαβίδς Μπάμπου;
   Μπάμπου: Ιιιι! Μόγκι τράνιψι! Βασιλιάς γίνγκει!
   Αγγουνή: Α! Μα Μπάμπου, άμα φράξου κι γώ μιά στν κούτκα τ' αδιρφού μ τ' Σιώμου, θα τρανέψου κι θα γένου Βασίλτσα;
   Μπάμπου: Ούιιιι!.......τι έπαθα η καϋμένη μ'.........
                                                                                                              Ο Ζαλοβίτης

Πρώτου Γράμμα στουν Προυθυπουργό!

                     Γράμα στουν Προυθυπουργό τς Χώρας απ' τουν Τσίμου τς Μυγδάλους.
   Αξιότομι κύριι Προυθυπουργιέ, ισθάνουμι ν' ανάγκ'η να σι γράψου αυτόϊα του γράμα γιά να σι ικθέσου τα τιλιφτέα γιγουνότα που γίγκαν στου χουργιό μας.
   Ιδό γινικά κύριι πρόϊδρι δεν παένουμι ντιπ καλά απού κιρό. Ου Χ'μώνας ιδό κινάει απ' τουν Αϊ Δημήτρ' κι τότι κινούμι ιμίς ιδό ν' ανάβουμι τς σόμπις. Φέτου δεν μπορισάμι ν' αγουράσουμι πιτρέλιου, γιατί ου θκός ου Στουρνάρας (Π' να φάει του κιουφάλ τ να φάει) τ' ακρίβινι πουλί κι γιά ταυτό αναγκάσκαμι όλ' ιδό στου χουργιό να του γιρίσουμι πάλι στς ξυλόσιουμπις (Ιφτιχός μας ήρθι νουή κι δεν τς πεταξάμι). Αλλά κι μι τα ξύλα δεν παένουμι καλίτιρα, εφτασάμι τ' ιβαγγελιτζμού κι κουντέβν να σκουλάσν κι αυτά.
   Κ' έτσ' αναγκάσκαμι ιγό κι ου Μπράτμους μ' ου Γιώρτς να πάμι τς προυάλις πέρα στου λόγγου να κόψουμι κι άλλα. Όντα γύρτζαμι όμους πίσου στου χουργιό μι τα μπλάρια φουρτουμένα μας τσάκουσι ου Δασικός κι χάλιβι να μας κατασχέσς του φουρτχιό κι τα τσικούργια. Ιμίς όμους δεν εστριξάμι κι πιάσκαμι στα χέρια. Πλιότιρου πάλιβι  μι τουν Μπράτμου που τουν δάγκουσι του φτί κι τουν έβγαλι ουλόκλιρου κουμμάτ αλλά κι ου Μπράτμους στου τέλους τουν  έβαλι καταή κι τουν τσάκσι τς μύτις κι τς μάτουσι. Τουν έρξαμι πουλί δαρμό  πρόϊδρι γιατί όλου του χουργιό τουν ίχι γινάτ'ι απού παλιά. Αυτός έζκουζι αράδα κι φώναζι βουίθια κι αναγκάσκαμι να τουν ρουκόσουμι ένα σφουγκουμάτλου στου στόμα μη μας ακούσ' ου κόζμους, μέχρι να τουν δέσουμ τα χέρια. Ίστιρα τουν εδισάμι  σι μιά αγρουγκουρτσιά τουν εβγαλάμι του σφουγκουμάντλου απ' του στόμα γιά να σκούξ κι να τουν ακούσ κάνας χριστιανός κι να μην απουμείν όλ' νύχτα Μούτους κι τουν φάν τίπουτα ζλάπια  κι εφιγάμι στου χουργιό. Τουν έλτσαν κατ' χουργιανί μιτά απου κάνα διό όρις που τουν ακσαν να σκούζ.

   Κι τόρα κύριι πρόϊδρι ου δασικός πίζμουσι κι μας έκαμι μίνησ κι πρέπ' να παρουσιαστούμι μαζί μι τουν μπράτμου στου Δικαστήριου στου Γριβινό τουν Μάη. Ιγό όμους έχου τρανό πρόβλιμα μι τ' αμάξια. Μι πιάν τ' αμάξ,άμα ανιβαίνου απάν μ' ερχιτι αντράλα κι κάμου μιτό. Ου Μπράτμους μι λέει να βάλου μια ασπιρίν' στου νουφαλό κι θάμι ιντάξ  κι ότι δεν θα αντραλιαστώ. Ιγό όμους τόκαμα κι αυτό (ακόλτσα ν'ασπιρίν μι τσιρέτου στου νουφαλό) μιά βουλά που κατέβκα στου Γριβινό γιά φαγουλάτα αλλά πάλι μ' ίρθι αντράλα κι έβγαλα τα σκώτια μ μεσ' τουν τρουβά μ, γιατί δεν είχα πάρ' σακούλα μαζί μ απού σιγουριά.
   Φουβούμι όμους πρόϊδρι μη μι βάλν τίποτα φυλακί κι γιά ταυτό πίρα του θάρους να σι γράψου αυτόϊα του γράμμα θάρουμ μι βουϊθάς ιδώϊα κι δεν κατιβό ντιπ στου Δικαστίριου. Έχου κι τ' γναίκα μ' που μι ουρμήνιψι να σι γράψου. Ισί μι λέει κόσιαβις  κι τουν βουίθσεις τουν Αντών' στς ικλουγιές να βγεί προυθυπουργός, διό ζιβγάρια κουρδέλια χάλασις στουν κουσιό χόρια τα γαμπράτ'κα που τά είχις κινούργια. Για ταυτό λέει πρέπ' κι ου Αντώντς να κάμ κάτ' γιά τι σένα. Πρόϊδρι κάμι κάτ να γλιτόσου απ' ταυτόν τουν μπιλιά που μι βρήκι,γιατί βρίσκουμι σι τρανό αδιέξουδου κι δε γλέπου φος στου τούνιλ.
                                          Σι χιριτό " Τσίμους τς Μυγδάλους τιλιόφυτους Διφτέρας Διμοτηκού!

Του Φ.Π.Α.

    Τα πρώτα χρόνια που κίντσει να ιφαρμόζιτι ου ΦΠΑ στου Γριβινό. Η Θειάκου η Κώστινα κατέβκει στου παζάρ στου Γριβινό να ψ'νίσ ότ' τ' χράζουνταν όλ' ν ιβδουμάδα στου χουργιό τς. Αφού σκόλασι σχιδόν όλα τα ψώνια, δουκήθκει ότι έπρεπει να πάρ΄κι τρουφή γιά τ' αρνίτια τς. Παέν στου Μαγαζί που πλούσαν σ'τάρ,καλαμπούκ'ι,κι πίτυρα κι λέει στουν υπάλληλου:
   -Βάλι Πιδούλι μ,καλαμπούκ'ι βάλι πίτυρα,κι στάρ θάρουμ παίρν ουπανουτιότα τ' αρνίτια κι κάμν κάνα αυγό που έχου μέρις να ιδώ. Έχν μάλλ' μέρις να γινήσν κι μ' έρχιτι να τα ξιπατώσου ντίπ!
   Τα ετοίμασι του πιδί όλα, ότ' χάλιψι η θεάκου η Κώστινα κι έφτασι η ώρα να πληρώσ' του λουγαριαζμό.
   -Ξέρτς Γιαγιά θα σι βάλου κι του Φι πι ά: Λέει ου υπάλληλους.
   Κι απαντάει η θειάκου η Κώστινα:
   - Μωρέ άμα είνι να γιννούν τ΄αρνίτια μ',βάλι κι απ' ταυτό!
                                                                                                                Ο Ζαλοβίτης

Θκό μας πιδί.

    Δικαπινταύγουστους πριν από μιρικά χρόνια σ΄ένα χουριό απ΄του Γριβινό οπ' είχαν παναήρ. Καλουκαίρ ήταν κι μαζώχκει πουλύς κόζμους. Έφτασαν αρκιτοί μικρέμπουρ' πανηγυρτζήδις. Άλλ' πλούσαν φουρέματα, άλλ' πιχνίδια γιά τα χνούδαλα, άλλ' ζαχαράτα, μαλλί τς μπάμπους, χαλβάδις κι ένα σουρό ιδίζματα. Ήρθι όμους κι ένας Μαύρους απ΄ν' Αφρική που πλούσι ρουλόϊα τς ουκάς  κι τα είχι σι μιά τάψα  κριμασμέν απ' του λιμό κι γκιζιρούσι μες στου χουργιό να τα π'λήσ'. Πλησιάζ' σ'ένα καφινείου ου μαύρους όπ' κάθουνταν κατ' παππούδις γιά να τς π'λήσ' κάνα ρουλόϊ.

    - Φθηνό ρολόϊ, πάρτε ρολόϊ πολύ καλό!

    -Ισύ πιδίμ, τίνους είσι; Τουν  ρουτάει ου ένας πάππους που φουρούσι χουντρά ματουγιάλια κι δεν έγλιπι κι τόσου καλά.

    -Εγκώ Παππού, ξένο, ξένο....! Απουλουέτι ου μαύρους.

    -Τι ξένου λες ρα πιδίμ;

    -Εγκώ Παππού Γκάνα, Γκάνα!

    Απουράει ου Παππούς κι τουν λέει:

    -Τ' Γκάνα πιδί είσι ρά; Μμμ ισύ είσι θκό μας πιδί! Τι ξένου μι λές; Θκό μας πιδί είσι!

                                                                                                            Ο Ζαλοβίτης.