Του Σ'μάδ.

    Του παλιό του πρακτουρείου Κτέλ απ' του Γρβινό ήταν κουντά στουν σταθμό του ΟΣΕ στ Σαλουνίκ'η. Γιά να πάς σν Πυλαία απού κεί έπριπει να πάρτς του λιουφουρείου μι του νούμιρο 10. Μιά θειάκου απ' ένα χουργιό που κατέβκει στ' Σαλουνίκη κι ήθιλνι να παέν σν Πυλαία του πήρι αλλά δεν ήξιρνι απού στάσεις  κι πάεινι απού τέρμα σι τέρμα κι δεν κατέβινι πθινά, μόγκι τηρούσι όξου απ' του τζιάμ'ι. Μέχρι που ν' πήραν χαμπάρ' οι ουδηγοί ότι χάθκει η Θειάκου κι ν' πλησίασαν να τν ρουτήσν.
   - Που πας ρε Θειάκου; Μήπους χάθκεις;
   -Ξέρου κι ιγώ ρα πιδίμ; Ιμένα η θυγατέρα μ' μ' είπι να βάνου ένα σ'μάδ όταν κατιβαίνου στ Σαλουνίκ'η κι πααίνου σπίτι τς κι θάμι ιντάξ.
   - Κι τι σμάδ έβαλις ρε Θειάκου;
   -Έναν Γάτου απάν σι κάτ' κιραμμίδια! Αλλά πρέπ' να έφυγι τ' ουρσούζκου!
                                                                                                     
                                                                                                                                  Ο Ζαλοβίτης

Του κλειδί.

    Βγαίν' ένας μπάρμπας απ' του καφινείου σ' ένα χουργιό κουντά στου Γριβινό κι κινάει γιά να παέν στου σπίτι τ. Ικείν ν 'ωρα όμους τουν πιάν φαγούρα στου φτί. Τι να κάμ ου Μπίραβους κουντουστέκιτι λίγου, βγάν του κλειδί του Ντάτσιουν απ' τ' τζιέπη τ, τουν βάν στου φτί κι αρχίζ' να του φέρ' λόϊρα γιά να τουν πιράσ' η φαγούρα. Ικείν ν' ώρα πιρνούσαν πιρνούσαν κι δυό πιτσιρικάδις απου ικεί κι ου ένας απ' αυτούς δεν έχασι ν' ιφκιρία κι λέει.
   -Τι ρα μπάρμπα! Απόμκεις απου μπαταρία κι δεν παίρτς μπρουστά; Άμα είνι να σ' αμπώξουμι λίγου, θάρουμ κινάς!
                                                                                                         Ο Ζαλοβίτης.

Του τρανό πιντάκιλου.

    Η Μπάμπου η Γιώργινα αγόρασι έναν τρανό τινικέ λάδ'ι (Δικαϊξάκιλου). Δεν μπουρούσι όμους η Ιρμάδα να του σ'κών κι να ρίχν μες τν κατσαρόλα ή στου τηγάν γιά να φκιάν του φαΐ ή να τσιγαρίζ τίπουτα. Κανα δυό φουρές που δουκίμασι παλιά μι άλλουν τινικέ να τουν σ'κώσ' κι να ρίξ μεσ' του φαΐ τ' χύνουνταν καταή κι έφκιανι ανίλα τα σαΐζματα στου μαειριό. Πιδεύουνταν ύστιρα κι σφούγζει αράδα κι του πάτουμα. Είδι κι απόειδι η χριστιανή ότι δεν γένουνταν δλειά έτσ' κι χάλιψι απ' τουν Πάππου τουν Μ'χάλ να τ' βουηθήσ'.
  -Έλα ρα Μ'χάλ να αδειάσουμι απ' τουν κινούργιου τινικέ στου μ'κρότιρου πιντάκιλου να μπουρώ να του σ'κώνου κι να βάνου στου φαΐ κι στ σαλάτα όταν χράζιτι. Μπιζέρτσα να σφουγγίζου αυτό που μι πέφτ' καταή στου μαειριό.
   Πήγαν στου κατώι τς Γιώργινας π' δεν είχι φέξ άφκαν τ' θύρα ανοιχτή γιά να γλέπν λίγου, έβαλαν κι οι δυό τα ματουϊάλια μι του βρακουλάστιχου στου κιουφάλ να μη τς πέσν καταή κι αρχίντσαν τ' μιτάγγισ'.
   -Τσάκου μωρ' Γιώργινα ισύ του χνί κι ιγώ ν' αδειάζου! Λέει ου Μ'χάλτς.
    Σ'κών' τουν τρανό τινικέ ου Μ'χάλτς κι κινάει να αδειάζ' στου χνί που κρατούσι η Γιώργινα. Έρ'χνι ου Μ'χάλτς αράδα μεσ' του χνί κι δεν πήραν χαμπάρ' ότι γιόμσει του πιντάκιλου κι χύνουνταν απ' όξου. Όταν ου Μχάλτς άρχισι να καταλαβαίν τουν τινικέ να αλαφραίν' στου χέρι τ, λέει στ' Γιώργινα.
  -Ε μουρή Γιώργινα! Μκρό -μκρό του πιντάκιλου αλλά θα του πάρ όλου του λάδ' μέσα!
                                                                                                                        Ο Ζαλοβίτης.

Τα Γκαρμπουλάχανα.

    Ήταν μιά φουρά σ' ένα χουργιό απ' του Γριβινό ου Μήτρους μι τουν αδιρφό τ' τουν Νάσιου. Πρίν απου καμιά δικαριά μέρις είχι πιθάν' η μάννα τς χουρίς να φκιάσ' διαθήκ'η κι αποφάσισαν να χουρίσν μαναχοί τς τν πιριουσία τς. Έκατσαν καταή τ' αδέρφια κι χώρτσαν τα χουράφια, πήραν πιρίπου τα ίδια στρέμματα ου καθένας. Έφτασι η ώρα όμους να κάμν τν κλήρουσ κι γιά του διόρουφου σπίτ, που είχαν. Ποιός θα έπιρνι τ' ουπανό κι σι ποιόν θα πάεινι τ' ουπχατνό. Τ' ουπανό είχι είσουδου κι μπαλκόν σν πλατεία. Τ' ουπχατνό είχι είσουδου απού πίσου κι του μπαλκόν τηρούσι σι κάτ' κουτέτσια κι αχυρώνις. Κάθουντι καταή τ' αδέρφια να κάμ' τν κλήρουσ'. Τραβάει λαχνό ου Μήτρους κι πιτχάει τ' ουπανό του σπίτ. Ου Νάσιους μαράγκιασι απ΄του κακό τ' ου Μπίραβους κι δεν τουν άρισι ντίπ αυτό που γίνκει γιατί παντέχινι θάρουμ έπιρνι αυτός τ' ουπανό, δεν κρατήθκει κι τουν είπι.
    - Αϊντι ρα Μήτρου, Χαϊρλίθκου! Να του χαίρισι του σπίτ', μι του καλό! Όμους ιγώ σκέφτουμι να φκιάσου κατ' άλλου. Λέου να γκριμίσου του θκόμ τ' ουπχατνό, να φκιάσου κήπου κι να βάνου γκαρμπουλάχανα!!!
                                                                                                                         Ο Ζαλοβίτης.

Του Χι'λιάρκου κι η προυθισμία.

   Ου Μπάρμπα Γιάντς κάπουτι βρέθκει σι τρανή οικουνουμική ανάγκ'η.Χράζουνταν ένα χι'λιάρκου γιά να πληρώσ' τν Τράπιζα κι ου Έρμους δεν τούχει. Χτύπ'σει πουλλές θύρις απού σόϊα,χάλιψι απού φίλους στου χουριό αλλά καντίπουτα δεν γίνκει. Καγκάνας δεν τουν έδουκι. Οι μέρις πιρνούσαν κι η προυθιζμία γιά να ξουφλήσ' τν τράπιζα σκουλνούσι κι τουν μπάρμπα Γιάνν' δεν τουν είχι ου τόπους.

    Σκέφκει απου δώ σκέφκει απου κεί κι δουκήθκει τουν φίλου τ' τον Μ'χάλ που κάθουνταν στου διπλανό χουργιό. Μιά κι δυό βάν του σαμάρ στου γουμάρ ,ανιβαίν καβάλα κι κινάει γιά του χουργιό τ' Μ'χάλ.Σι δυό ώρις κι αφού είχι μουργκίσ΄γιά τα καλά έφτασι στου σπίτ' τ' Μ'χάλ κι χ'πάει τ' θύρα. Ανοίγ'ει τ' θύρα ου Μ'χάλτς τουν τηράει καλά κι τουν βάν μέσα οπ' κινάει ου ιξής διάλουγους αναμιταξύ τς.
  -Καλουσκάμτι Μ'χάλ! Τι γένιτι,πως πουρέβτι;
  -Καλά Γιάνν ισείς πάλι; Πως κι μας δουκήθκεις βραδιάτκα;
  -Άστα Μ'χάλ βρίσκουμι σι τρανή ανάγκ'η κι απ΄τη σένα χράζουμι δυό πράγματα. Να μι δώσ'εις ένα Χι'λιάρκου κι προυθιζμία τρείς μι τέσσιρις μήνις να στου γυρίσου πίσου!
   Ου Έρμους ου Μ'χάλτς που ήξιρνι καλά τ' τζιέπη τ, του απαντάει ένα κι ένα.
  -Προυθιζμία Γιάνν σι δίνου όσην θέλτς. Μόγκι να μι σχουρέσς αλλά χι'λιάρκου δεν έχου να σι δώσου!!!
                                                                                                                       Ο Ζαλοβίτης.

Τα Παντιλόνια.

     Σ΄ένα χουριό όξου απ΄ του Γριβινό στ' δικαϊτία του 70. Κάθουνταν ου μπάρμπα Μήτρους (Σπάγγους ντιπ,Κούγκαβους) στου καφινείου τ' Νάσιου όλ' τ' μέρα αλλά καμμιά φουρά δεν παρήγειλνει τίπουτα να π'χεί. Πάντα τηρούσι απού δίπλα αυτούς που έπιζαν χαρτιά ή ακουλνούσι σι καμμιά παρέα που έπ'ναν  ρακή.

    Μιά μέρα που ήταν μαναχοί τς στου καφινείου δεν άντιξει ου Νάσιους κι τουν είπι:
   -Α!Ρα Μήτρου τι γένιτι μι τη σένα; Όλ' τ' μέρα κάθισι ιδώϊα στου καφινείου κι δε σι δουκιούμι μιά φουρά να παραγγείλτς έναν καφέ, μιά λιμουνάδα, μιά ρακή. Ξέρτς πόσις καρέκλις μι χάλασις τόσουν κιρό που κάθισι απάν; Μι πλήρουσις καμμιά;
   - Κι απαντάει ου Μπάρμπα Μήτρους:
   -Ισύ ρα Νάσιου, ξέρτς πόσα παντιλόνια έλιουσα ιγώ απάν σ' αυτέζια τσ καρέκλις; Μ' αγόρασις κάνα;
                                                                                                                            Ο Ζαλοβίτης.

Του Τσιαϊρό>

    Δικαϊτία του ιξήντα σ΄ένα χουριό στου Γριβινό ου δάσκαλους μαθαίν' τα ρήματα στα πιδιά στου σκουλειό. Κι αφού λέει κανα δυό παραδείγματα, Πηδώ,γιλώ ,χτυπώ, καταλήγ'ει στουν κανόνα ότι: <Ρήματα είναι οι λέξεις που μας δείχνουν ότι κάτι κάνουμε και τελειώνουν σε ω>. Μιτά απ΄τουν κανόνα ρουτάει ου δάσκαλους.
  -Ποιό παιδί θα μας πεί ένα ρήμα;
   Όλα τα πιδιά σ'κώνουν του χέρ' φουνάζουντας:
  -Ιγώώώ..κύριι!!!
  - Γιά πες μας εσύ Αλεξάνδρα ένα ρήμα! Λέι ου Δάσκαλους.
  -Τσιαϊρό Δάσκαλι! Απαντάει η Λιξάντρου.
  - Μ' αυτό δεν είναι ρήμα Αλεξάντρα λέει ου Δάσκαλους.
  -Πως δεν είνι Δάσκαλι; Αφού φκιάνουμι τσιάϊ κι τιλειών' σι ω! Απαντάει η Λιξάντρου!
                                                                                                                    Ο Ζαλοβίτης.